ตอนก่อนหน้า http://my.dek-d.com/dekdee/writer/view.php?id=1104856
“นาย.. คิดอะไรน่ะ” คนตัวสูงถามออกไปยิ้มๆ ก่อนจะงับเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียน
“งื้อ.. เปล่า”
“คิดลามกอ่อ” เอ่ยถามออกไปพร้อมกับขำไม่พอ มือหนายังแกล้งเค้นสะโพกเล็กหนักๆ
จนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกอีกต่างหาก จินยองนิ่วหน้าน้อยๆ ก้มลงไปมอง
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นราวกับเด็กน้อยที่หมดทางสู้ “หืม?”
“ฮื่อ เปล่าซะหน่อย!”
“หรอครับ”
“อ๊ะ!”
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยค้านอะไรออกไปอีกจู่ๆ มือหนาก็วางหมับลงมาที่กลางลำตัวเสียก่อน
จินยองสะดุ้งอีกหน ร่างเล็กผละแขนออกมาจากลำคอแกร่ง
เลื่อนมือกำข้อแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นอย่างหมายจะห้ามไม่ยอมให้ขยับ
หากแต่แจบอมก็เหมือนจะรู้ทัน คนตัวสูงเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ
พร้อมกับรอยยิ้มสนุกสนานที่เผยออกมาจากริมฝีปาก “ยะ..อย่า”
“หืม.. ไม่ได้จะทำอะไรซักหน่อย” ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ
บีบเค้นลงมาทำให้ร่างเล็กเหยหน้าน้อยๆ ฟันคมขบเข้าหากันแน่นด้วยความเกร็ง
มีหลายครั้งที่อยากจะหุบขาเข้าหากันเพื่อหนีแต่ติดว่าตอนนี้กำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งเลยไม่สามารถที่จะทำแบบนั้นได้
แจบอมยกยิ้มน้อยๆ ด้วยความพอใจ
พอได้มาแกล้งร่างเล็กแบบนี้ก็เหมือนกับว่าอารมณ์ที่หมองหม่นในตอนแรกมันจะหายวับไปในพริบตาเลยทีเดียว
มือหนายังคงเค้นลงหนักๆ สลับกับแผ่วเบาอยู่แบบนั้น
ในขณะที่ลมหายใจของร่างเล็กเองก็เริ่มติดขัด
มันเป็นเพราะว่าถูกปลุกปั่นมาตั้งแต่ตอนโดนจูบนั่นแล้วด้วย
แจบอมคนบ้า!
“ฮื่อ.. เจบีอย่า”
เสียงเล็กเอ่ยค้านออกไปอีกหนเมื่อรู้สึกได้ว่าถ้าโดนมากเกินกว่านี้ ‘สิ่งนั้น’
มันจะต้องตื่นตัวขึ้นมาแน่ๆ มือบางที่กำข้อแขนนั้นเอาไว้ในตอนแรกออกแรงบีบเบาๆ
เพื่อปราม ในขณะที่ดวงตากลมโตเองก็ฉายแววขอร้องออกมาเช่นกัน
เพราะรู้ดีว่าถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้ตัวเองจะต้องโดน ‘อะไร’
และไม่ใช่ว่าไม่เคยผ่านเหตุการณ์อะไรแบบนี้มาก่อน
แต่เป็นเพราะว่าตอนนี้เย็นมากแล้ว เดี๋ยวคุณแม่จะต้องมาเรียกไปกินข้าวแน่ๆ
ดูจากเวลาที่ลองกะเอาเองคร่าวๆ มันจะต้องไม่พอแน่นอน แต่เจบีนี่ก็ดื้อจังเลย
“ฉันแค่จะลองดูเองว่านายอยากทำรึเปล่า ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”
คนตัวสูงถามแหย่ออกไปอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
เรียกให้ร่างเล็กจิปากออกมาน้อยๆ ในทันที
เพราะถึงแบบนั้นมือหนาก็ยังไม่ผละออกไปอยู่ดี หนำซ้ำยังแกล้งเค้นเรื่อยๆ
อีกต่างหาก
ทำไมพอถึงเวลาแบบนี้แล้วเจบียิ้มเยอะทุกทีเลยนะ..
ทั้งๆ ที่ปกติออกจะเป็นคนยิ้มยากขนาดนั้น!
“งื้อเจบี..”
ร่างเล็กเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจในเมื่อตอนที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองนั้น
จู่ๆ ซิบและตะขอกางเกงมันก็ถูกปลดออกไปโดยที่ไม่รู้ตัว
พร้อมกับชั้นในที่ถูกเกี่ยวรั้งลงมาเช่นกัน มือบางเลื่อนมาปิดส่วนนั้นของตัวเองเอาไว้โดยอัตโนมัติ
แต่แล้วก็ถูกอีกฝ่ายดึงออกไปอยู่ดี ก่อนจะทาบทับลงมาด้วยมือของตัวเองแทน
“อ้ะ!”
จินยองเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะนิ่วหน้าน้อยๆ ในตอนที่ร่างสูงแกล้งกำเอาไว้แล้วเริ่มสาวรูด
ร่างเล็กพยายามกลั้นเสียงเอาไว้แต่มันก็ลอดออกมาได้ทุกครั้งตามการปลุกปั่น
แน่นอนว่าแจบอมรู้ดีที่สุดว่าต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้อีกฝ่ายมีอารมณ์รักเพิ่มขึ้นได้
สะโพกบางพยายามยกขึ้นเพื่อถอยหนีแต่ก็ถูกอีกคนจับรั้งลงมาทุกครั้ง
จินยองร้องครางออกมาเสียงสั่นในยามที่ปลายนิ้วมือกดย้ำหนักๆ ที่ตรงส่วนปลาย
“อ..อึก เจบี ฮื่อ” มือบางยอมผละออกจากข้อแขนแกร่งแล้ววางทาบลงที่เดิม
สองแขนเรียวรวบกอดลำคอของร่างสูงเอาไว้ในขณะที่ปลายนิ้วเองก็เผลอขยุ้มลงบนเสื้อของอีกฝ่ายแรงๆ
จนมันยับยู่ยี่
ร่างสูงเงยมองใบหน้าหวานที่กำลังอดกลั้น ยามคนตัวเล็กนิ่วหน้าน้อยๆ
ด้วยความทรมานจากการยับยั้งชั่งใจมันกลับดูเซ็กซี่และยั่วยวนไม่น้อยเลยทีเดียว
ไหนจะปลายลิ้นที่ส่งออกมาเลียริมฝีปากของตัวเองเป็นพักๆ นั่นอีก
มันทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงไปในลำคอก่อนจะเพิ่มจังหวะมือให้เร็วขึ้นอีกนิด
“ฮะ..แฮ่ก จ..เจบี”
“ไงครับ”
“อื้อ ระ..เรา” เสียงหวานเอ่ยออกมาตะกุกตะกัก
ไม่สามารถควบคุมคำพูดได้เลยยามที่อีกฝ่ายแกล้งกดปลายนิ้ววนๆ อยู่ที่ตรงส่วนหัว
เหงื่อกาฬเริ่มซึมออกมาน้อยๆ อยู่ที่ข้างขมับ
มือบางบีบหัวไหล่อีกฝ่ายแน่นเมื่อเริ่มรู้สึกว่าความเสียวซ่านมันแล่นมากระจุกรวมกันอยู่ตรงจุดเดียว
แจบอมเองก็พอจะรู้ จากปฏิกิริยาตอบรับทั้งหลายที่ผ่านมามันทำให้เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นรู้สึกอย่างไร
ในขณะที่ใบหน้าเนียนเหยออกน้อยๆ พร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันมุ่น
ดูได้ไม่ยากว่ากำลังจะไปถึงสรวงสวรรค์ในไม่ช้านี้แล้ว..
แต่ทว่ามือหนานั้นก็ผละออกไปเสียก่อน ราวกับร่างสูงจงใจจะแกล้งยังไงอย่างงั้น
มันทำให้ร่างเล็กครางท้วงออกมาเบาๆ ด้วยความขัดใจ จินยองจิปากน้อยๆ
เมื่ออารมณ์รักถูกสกัดกั้นเอาไว้เพียงเท่านี้ ดวงตากลมโตจ้องมองที่เสี้ยวหน้าคมอย่างต้องการคำตอบ
ในขณะที่ความคั่งค้างนั้นก็ทำให้ร่างเล็กดิ้นน้อยๆ ด้วยความอึดอัด
“จ..เจบี”
“ทำให้ดูหน่อยดิ” แจบอมเอ่ยออกมาเสียงแผ่วพร้อมกับมือหนาที่เลื่อนมือหยุดอยู่ตรงหัวไหล่
จับเอามือเล็กที่กำเสื้อของตัวเองแน่นให้คลายออก ดึงมาจูบเบาๆ แล้วค่อยนำไปวางทาบยังส่วนกลางลำตัวที่กำลังรอคอยการปลดปล่อย
“ยะ..ยังไง” ร่างเล็กเอ่ยถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อมือหนาจับบังคับให้ตัวเองกำรอบแท่งร้อนของตัวเอง
กายบางสั่นไหวหอบถี่ ลมหายใจเข้าออกไม่เป็นจังหวะ
“ทำแบบที่ฉันทำให้.. ลองดู”
“ฮื่อ..เรา”
ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงเรื่อลามไปจนถึงหูยามมือหนาจับประคองบังคับให้ฝ่ามือเล็กสาวเร้าแกนกายของตัวเองขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบนาบ
จินยองก้มหน้าลงมองในตอนแรกก่อนจะหลับตาปี๋
ภายในช่องท้องเริ่มจะปั่นป่วนอีกครั้งพอได้รับการปลุกปั้นที่มากกว่าเดิม
ร่างสูงอมยิ้มน้อยๆ
เมื่อเห็นว่าใบหน้าที่เคยขาวใสบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำไปหมด
สันจมูกโด่งโน้มเข้าไปหา กดหอมย้ำๆ
ไปจนทั่วใบหน้าเรียกให้จินยองเผลอครางท้วงออกมาเบาๆ อย่างห้ามไม่ได้
ใครจะไปรู้ว่าแจบอมร้ายกว่าที่คิดไว้เยอะ เห็นเงียบๆ ในตอนแรกแต่ที่ไหนได้
.. ยิ่งกว่ามาร์คซะอีก
“อ.. อ๊ะ” ร่างเล็กร้องท้วงออกมาอีกหนเมื่อจู่ๆ มือหนาก็ทำการผละออกไปเฉยๆ
แจบอมเลิกคิ้วขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะวางทั้งสองมือทาบเอาไว้บนสะโพกเล็ก
ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปหาเอาปลายจมูกแตะกันคลอเคลียไปมาเบาๆ
“ทำไปเรื่อยๆ แบบนั้นแหละ”
“อะ..ฮึก”
“ดีมากคนเก่ง”
ร่างเล็กกัดริมฝีปากของตัวเองเอาไว้เมื่อเสียงกระเส่ายังคงลอดเร็ดออกมาเรื่อยๆ
เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ สะโพกบางเผลอบิดดิ้นน้อยๆ
ในยามที่ความเสียวแล่นไล่ขึ้นมาจนถึงท้องน้อย มีบางครั้งอยากจะผละมือออกไปให้รู้แล้วรู้รอดแต่พอคิดจะหยุดความหน่วงที่เล่นงานเข้ามาก็ทำให้ต้องฝืนใจทำต่อไป
จินยองกำลังจะเป็นบ้า.. พอถึงเหตุการณ์แบบนี้ทีไรเขามักจะสับสนอยู่ตลอด
ไม่รู้ว่าควรปล่อยออกมาดีมั้ย แต่ถ้าจะให้กลั้นเอาไว้ก็ทำไม่ค่อยจะไหว
“จะ..เจบี เรา.. อ๊ะ”
มือหนาเลื่อนมาวางทาบมือเล็กอีกหนในตอนที่เห็นว่าร่างเล็กเริ่มจะไม่ไหว
ก่อนจะช่วยสาวรูดให้เป็นจังหวะเนิบนาบในตอนแรกแล้วค่อยเพิ่มความถี่รัวขึ้นเรื่อยๆ
จินยองหลับตาปี๋ในทันทีทันใด สะโพกบางดิ้นเร่าพยายามจะถดถอยหนีเป็นบางครั้ง
หากแต่ก็ถูกแขนแกร่งรั้งเอาไว้และบังคับมือเล็กให้ขยับขึ้นลงรัวขึ้นอย่างเอาแต่ใจ
เสียงครางหวานดังรอดออกมาเรื่อยๆ อย่างลืมตัว ไร้ซึ่งการปิดกลั้น
หัวสมองขาวโพลนไปหมดจนลืมแล้วว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
แจบอมจับให้มือบางขยับถี่รัวจนในที่สุดร่างเล็กก็ไปถึงฝั่งฝัน
“อะ..อื้ออ เจบี อ้ะ!”
คนตัวสูงได้โอกาสปาดเอาน้ำรักที่ถูกปลดปล่อยออกมาเมื่อสักครู่มาชโลมทั่วก้านนิ้วของตัวเองแล้วเลื่อนไปกดสอดเข้ามายังช่องทางหลังอย่างไม่รอช้าในทันที
ร่างเล็กเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ
สะโพกมนยกขึ้นหนีเพราะความตื่นตระหนกและความเสียดที่พุ่งพรวดเข้ามารวดเดียว
เรียกให้แจบอมต้องส่งมืออีกข้างมาลูบที่แก้มเนียนอย่างแผ่วเบา
“ชู่ว..” คนตัวสูงพยายามปลอบประโลมเมื่อได้สติ เขาไม่น่าเล่นอะไรโง่ๆ
แบบนี้เลยจริงๆ เพราะจนแล้วจนรอดคนที่ทนไม่ไหวก็เป็นตัวเองนั่นแหละ
พอได้เห็นกิจกรรมเมื่อซักครู่
อารมณ์รักจากไหนก็ไม่รู้มันก็พุ่งเข้ามาพรวดๆ
รู้ตัวอีกทีก็พบว่าความปวดหนึบได้เลื่อนเข้ามาเล่นงานที่จุดศูนย์กลางของร่างกายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
แจบอมขยับนิ้วเข้าออกช่องทางร้อนช้าๆ ในขณะที่สันจมูกโด่งเองก็กดหอมย้ำๆ
ที่ข้างแก้มเพื่อให้อีกฝ่ายได้ผ่อนคลาย
“เจบี..อึก”
“หืม?”
“ครั้งนี้.. อือ จะเจ็บมั้ยอะ” เสียงเล็กเอ่ยถามออกมาเบาๆ
ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อก้านนิ้วเรียวสอดเข้ามาจนสุดข้อ
คำถามข้างต้นทำให้แจบอมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
มือหนารั้งท้ายทอยอีกฝ่ายเข้ามาใกล้แล้วประกบจูบลงไปหนักๆ
ทีนึงด้วยความหมั่นเขี้ยว
“อย่าเกร็ง ฉันจะทำเบาๆ”
ปลายนิ้วดันเข้าออกเพื่อปรับสภาพอยู่แบบนั้นซักพัก
ก่อนจะถอนออกมาแล้วจับอีกคนนอนราบลงไปกับโซฟาตัวใหญ่
จากนั้นก็ลุกขึ้นปลดกางเกงออกด้วยใจที่สั่นรัว
ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นอยู่เมื่อครู่ให้ออกมาเป็นอิสระ
ร่างเล็กจ้องมองอยู่แบบนั้นซักพักในขณะที่ความร้อนผ่าวเองก็แล่นมาแผ่ซ่านไปทั่วที่ข้างแก้มอีกครั้ง
ก่อนที่ร่างกายมันจะเบือนหน้าหนีเองโดยอัตโนมัติในตอนที่อีกฝ่ายสาวเร้า ‘ตรงนั้น’
ของตัวเองเพื่อเตรียมพร้อม
ฮื่อ.. ก็ไม่เคยเห็นนี่..
มือหนาจับขาเรียวทั้งสองข้างตั้งชันขึ้นก่อนจะโน้มกายลงมาหา
แขนทั้งสองข้างค้ำยันร่างกายของตัวเองเอาไว้ กดปลายจมูกลงมาชิดกันแล้วจูบเม้มเบาๆ
ที่ริมฝีปากบาง
“ฉันรักนาย”
ร่างเล็กกระพริบตามองปริบๆ
ปลายลิ้นบางส่งออกมาเลียริมฝีปากของตัวเองแก้เก้อก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ
แล้วเลื่อนแขนขึ้นไปกอดกายแกร่งเอาไว้โดยไม่รู้ตัว “เราก็รักเจบี”
“ถ้าไม่อยู่เป็นเด็กดีนะ” มือหนาลูบเบาๆ
ที่ข้างแก้มก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าคมจะจางหายไป ไม่รู้ทำไมจะมีเรื่องบ้าๆ
นี่แทรกเข้ามาในหัวด้วยก็ไม่รู้ แต่พูดตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน
เพราะถ้าบอกหลังจากเสร็จกิจกรรมตรงหน้าอีกฝ่ายอาจจะเพลียจนหลับไปก็ได้
“เจบีต้องคุยกับเราทุกวันนะ..”
“แน่นอน”
“เราจะเป็นเด็กดี”
“กลับมาฉันจะให้รางวัล แต่ตอนนี้มัดจำไว้ก่อนนะ” พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบอะไรทั้งสิ้น
ริมฝีปากหยักโน้มลงมาทาบทับที่กลีบปากบางย้ำๆ หลายๆ ครั้ง
คราวนี้หนักหน่วงมากกว่าครั้งก่อนๆ จนร่างเล็กเองก็แทบตั้งตัวไม่ทัน
สองแขนเรียวกระชับกอดกายแกร่งเอาไว้แน่นๆ พยายามดุนลิ้นตอบกลับไปในทุกจังหวะ
“อื้อ!” ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ
เมื่อจู่ๆ ความอึดอัดก็ค่อยๆ กดแทรกเข้ามาในร่างกายทีละนิดๆ
แจบอมอาศัยในช่วงจังหวะที่ร่างเล็กเผลอค่อยๆ
กดแทรกเอ็นร้อนของตัวเองเข้ามาในช่องทางทีละนิด
แต่แน่นอนว่าพออีกฝ่ายรู้ตัวช่องทางร้อนก็เกร็งรัดเขาแน่นจนรู้สึกอึดอัด
ปลายลิ้นเรียวดุนเข้าไปเกี่ยวหนักๆ ภายในโพรงปากหวาน
มือหนาอีกข้างส่งไปสะกิดเขี่ยเบาๆ
ยังยอดอกซ้ำไปซ้ำมาจนอีกฝ่ายดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่าน
ช่องทางร้อนที่เปิดรับเขาทีละนิดทำให้แจบอมสามารถดันตัวเองเข้าไปได้จนสุด
ริมฝีปากร้อนผละออกมาแล้วเลื่อนไปจูบซับยังบริเวณหน้าผากมน ก่อนจะหยัดกายขึ้นมาจับเรียวขาพาดเกี่ยวเอวของตัวเองไว้แล้วเริ่มขยับกายเข้าออกในทันที
เพราะเขาเองก็ใช่ว่าจะทนได้นาน ผนังนุ่มที่ตอดรัดแม้ในตอนที่แช่คาไว้เฉยๆ
นั้นทำให้สติกระเจิงไปหมด
ไม่ว่าจะครั้งไหนๆ จินยองก็ยังน่าหลงใหลสำหรับเขาเสมอๆ
ดวงตาหวานฉ่ำที่ทอดมองมามันยิ่งทำให้แจบอมคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป
ร่างสูงขบสันกรามแน่นด้วยความเสียวซ่าน ขยับเอวพาแท่งเอ็นของตัวเองเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบแล้วค่อยเพิ่มความถี่ขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พวยพุ่ง
“อ..อ๊า เจ..อึก”
“ยังเจ็บอยู่มั้ยคนเก่ง.. อืม”
เสียงครางกระเส่าที่ดังออกมาเรื่อยๆ นั้นถือว่าเป็นคำตอบที่ดี
แจบอมยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะสูดปากเป็นพักๆ ด้วยความเสียวกระสัน
มือบางเองก็ส่งมาคว้าที่ข้อแขนของเขาแล้วจิกลงไปแรงๆ
จินยองเบ้หน้ากัดฟันแน่นในตอนที่ส่วนปลายของแกนกายแกร่งกระทั้นเข้ามาโดนจุดกระสันของเขาเต็มๆ
ในคราวที่หมายจะถดหนีเพราะทนไม่ไหว เอวบางก็เผลอยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
หากแต่มันก็ยิ่งทำให้ร่างสูงได้ใจเข้าไปใหญ่
มือหนาช้อนที่สะโพกขาวอิ่มแล้วยกให้ลอยหวือขึ้นได้อย่างง่ายดาย
จับเอาขาเรียวเกี่ยวเอวของตัวเองไว้แน่นๆ แล้วขยับพาตัวเองเข้าออกแบบเน้นๆ
ในทุกจังหวะ
ร่างสูงหลุดครางเสียงต่ำออกมาจากลำคอเป็นระยะในตอนที่ช่องทางรักตอบรับดีมากกว่าที่คิด
มันทำให้สติที่ตั้งมั่นอยู่ในตอนแรกเลือนหายไปในพริบตา
ปล่อยให้ความเสียวกระสันเป็นฝ่ายนำทางพาไปถึงสรวงสวรรค์
“อ๊ะ.. อ๊าเจบี งื้อ..” ร่างเล็กร้องครางลั่นในตอนที่จังหวะรักของอีกฝ่ายเริ่มจะหนักหน่วงมากขึ้นเรื่อยๆ
แกนกายคับใหญ่กดสอดเข้ามาเน้นๆ จนสุดในทุกครั้ง
ปลายมนที่กระทั้นเข้ามาสะกิดยังจุดภายในทำให้เผลอกลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัว
เสียงครางหวานขาดห้วงไปเป็นช่วงๆ ที่คนตัวสูงกระแทกเข้ามา
มือบางส่งไปดันหน้าท้องแกร่งเอาไว้แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรซักเท่าไหร่นัก
“ไหวมั้ยครับหืม..”
“อ..ฮื่อ เรา.. เจ.. ฮึก เจบี”
มือบางผละออกมาทาบเอาไว้ที่ข้างแก้มสากของคนที่โน้มลงมาหา
ก่อนจะสอดแขนกอดลำคอแกร่งเอาไว้แน่นแล้วรั้งให้อีกฝ่ายลงมาซุกอยู่ที่ซอกคอของตัวเอง
แจบอมไม่ได้ลดผ่อนความหนักหน่วงของการขยับกายเข้าออกเลยแม้แต่น้อย
ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพรวดๆ ขึ้นมามันทำให้เขาไม่สามารถยั้งอะไรได้อีกต่อไป
แต่ถึงแบบนั้นก็ยังเป็นห่วงคนตัวเล็กอยู่ดี กลัวว่าจะช้ำเสียก่อน
ขาเรียวยาวเกี่ยวเอวหนาเอาไว้แน่นๆ
ในตอนที่อีกฝ่ายเริ่มจะขยับกายเร็วขึ้นอีกนิด ร่างของคนทั้งสองเบียดชิดกันจนแทบจะไม่มีที่ว่างให้อากาศรอดผ่าน
กายบางเขยื้อนไปตามจังหวะที่อีกคนมอบให้
ปลายเท้าจิกเข้าหากันแน่นในตอนที่แกนกายเล็กเสียดสีไปกับหน้าท้องแกร่งของอีกฝ่าย
กดใบหน้าซุกลงที่ซอกคอแกร่งปล่อยเสียงครางเร้าอยู่ที่ข้างหูโดยที่ไม่รู้ซักนิดว่ามันทำให้แจบอมแทบบ้า
“เจ..อ๊า เจบีเรา.. ฮึก”
ให้ตาย..
“อ๊า.. อ้ะ..เจบี.. เจบี”
ดูเรียกเขาสิ..
“เนียร์.. ซี๊ดด” คนตัวสูงครางต่ำออกมาอยู่ที่ข้างหู
สอดปลายลิ้นรุกเร้าเข้าไปด้านในทำเอาคนตัวเล็กขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว
ก่อนจะผละออกมามองใบหน้าหวานที่เหยออกด้วยความเสียวซ่าน ริมฝีปากหยักพรมจูบลงไปย้ำๆ
ที่ตรงปลายคาง ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดมุ่นเข้าหากัน แจบอมจิปากออกมาเบาๆ
เมื่อรู้สึกได้ว่าความเสียวมันมากขึ้นทุกทีๆ
ร่างกายของคนทั้งสองโถมเข้าหากันอย่างไม่รู้จักพอ
ภายในห้องที่แอร์เย็นเฉียบยังคงทำงานกลับมีแต่ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่ว เสียงครางหวานที่พร่ำเรียกแต่ชื่อเขามันฉุดทุกความยับยั้งที่ผุดเข้ามาในหัว
แจบอมดันกายเข้าออกไปแบบเน้นๆ ไม่ว่าครั้งไหนเขาก็ยังต้องการอีกคนอยู่เสมอ
อยากจะครอบครองเอาไว้คนเดียว ไม่อยากจะห่าง
และดูเหมือนว่าความรู้สึกนี้มันก็เพิ่มมากขึ้นทุกทีๆ เสียด้วย
“อื้ออ..ระ เราไม่ไหวแล้วเจบี”
“ซี๊ดด ฉ..ฉันด้วย”
“อ..อ๊า เจบี.. ฮึก” กายเล็กหยุกชะงักไปซักพักในตอนที่หัวสมองขาวโพลน
ช่องทางรักบีบรัดแน่นเสียจนคนที่อยู่ด้านในปลดปล่อยหยาดน้ำอุ่นเข้าไป พร้อมกับที่ร่างเล็กเองก็ถูกความสุขสมครอบครองตัวเองด้วยเช่นกัน
สายน้ำข้นๆ ปลดปล่อยออกมาเปรอะอยู่แถวๆ หน้าท้องของร่างสูง
เรียกให้แจบอมก้มลงไปมองก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ
แล้วโน้มไปฟัดแก้มนิ่มของคนที่กำลังนอนหอบหายใจถี่
“รักนะ”
ทำไมเขาถึงอยากพูดคำนี้อยู่เรื่อยๆ เลยวะ ทั้งๆ
ที่ตอนพูดออกไปมันก็เขินอยู่นะ แต่อีกใจนึงก็อยากย้ำเตือนให้อีกฝ่ายรู้เช่นกัน
ว่าทำถึงขนาดนี้แล้วไม่มีทางที่เขาจะหนีหายไปไหนแน่ๆ
“แฮ่ก.. เรา.. อึก”
“ไม่ต้องพูดก็ได้”
มือหนาเกลี่ยที่ข้างแก้มพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยปลอบประโลมออกไปก่อนจะโน้มไปฟัดแก้มอีกหน
จินยองหอบหนักจนเค้นคำพูดออกมาแทบไม่ได้ ก่อนที่ใบหน้าเนียนจะเบ้ออกน้อยๆ ในตอนที่ความโหวงแล่นเข้ามาพรวดๆ
อิม แจบอม..
คิดจะใส่เข้ามาก็ใส่ ตอนจะเอาออกไปก็ไม่คิดจะบอก!
“ไปอาบน้ำกัน” เสียงทุ้มของคนที่ซุกไซร้อยู่แถวๆ หูเอ่ยชวนออกมา
คิดแต่ว่าตอนนี้เขาไม่อยากจะลุกไปไหนเลยนี่สิ..
“เรา..แฮ่ก ไม่อยากลุกเลยอะเจบี”
“ก็จะพาไปไง เดี๋ยวอาบให้ จะได้มานอนดีๆ”
“คืนนี้อยู่กับเรานะ..” ดวงตากลมช้อนขึ้นมามองก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
มันทำให้เขาใจอ่อนยวบลงไปในทันที เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองจะต้องกลับบ้าน
หากพ่อรู้ว่ามานอนด้วยกันแบบนี้คงจะไม่พอใจเป็นอย่างมากแน่ๆ
“นายอยากให้ฉันอยู่ด้วยรึเปล่า?”
“อื้อ” แขนเล็กเลื่อนขึ้นมากอดกายแกร่งเอาไว้แน่น “เจบีทำอีกแล้ว
เจบีต้องอยู่กับเรานะ..”
หากแต่ประโยคหลังก็ทำให้ร่างสูงหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้
แจบอมโน้มไปหอมหน้าผากมนอีกครั้ง
ก่อนจะกดแช่เอาไว้แบบนั้นแล้วเลื่อนแขนมาสวมกอดอีกฝ่ายเอาไว้เช่นกัน
“อยู่ก็อยู่ดิ ไม่อยากกลับบ้านอยู่แล้ว”
เป็นอีกครั้ง..
ที่เขาเลือกที่จะขัดคำสั่งของพ่อ
กลับไปเม้นให้แนนด้วยน้า ♥ - http://writer.dek-d.com/dekdee/writer/viewlongc.php?id=1104856&chapter=21
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น